Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog


ΚΥΡΙΑΚΗ  11 Οκτωβρίου 2009.

Η Παραβολή του  Σπορέα (Λουκ 8, 5-15)

 

DIMANCHE  11 octobre 2009.

Parabole du Semeur

 

Η παραβολή του Σπορέα, που ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, είναι λίγο-πολύ γνωστή σε όλους μας. Ο Κύριος μιλά για το γεωργό εκείνο που πήγε στο χωράφι του για τη σπορά, και άλλοι σπόροι έπεσαν στο δρόμο και πήγαν χαμένοι, αφού καταπατήθηκαν από τους περαστικούς και έγιναν τροφή των πουλιών, άλλοι έπεσαν επάνω στις πέτρες, και μόλις φύτρωσαν λίγο αμέσως ξεράθηκαν, επειδή δεν υπήρχε ούτε χώμα ούτε υγρασία. Άλλοι πάλι έπεσαν σε μέρος γεμάτο αγκάθια, τα οποία έπνιξαν τα νεόφυτα βλαστάρια, και εκείνοι τέλος που έπεσαν στην εύφορη γη, και αναπτύχθηκαν τα φυτά και απέδωσαν καρπό εκατονταπλάσιο.

 

Την ερμηνεία αυτής της παραβολής την δίνει ο ίδιος ο Χριστός στη συνέχεια της περικοπής: μάς λέει ότι ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού, και ο γεωργός επομένως είναι ο ίδιος ο Θεός. Τα δε διάφορα είδη της γης στην οποία έπεσε ο σπόρος, είναι οι διαφορετικοί τύποι ανθρώπων, οι οποίοι ανάλογα με την προαίρεση και την πνευματική τους κατάσταση, δέχονται τον λόγο του Θεού και είτε αυτός καρποφορεί στην ζωή τους, είτε μένει άκαρπος και ατελέσφορος.

 

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε ότι όλοι μας, ως άνθρωποι, δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ανήκουμε σε ένα συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου, από αυτούς που ο Κύριος παρουσιάζει σήμερα, αλλά ενίοτε βρισκόμαστε πότε στη μία πνευματική κατάσταση, πότε στην άλλη. Και τούτο, επειδή η ζωή μας είναι ένας διαρκής αγώνας και επειδή ως άνθρωποι άλλοτε πέφτουμε και άλλοτε σηκωνόμαστε, άλλοτε αγωνιζόμαστε με ζέση και άλλοτε απελπιζόμαστε και αδρανούμε στα πνευματικά. Γι’ αυτό και ο Χριστός, στο τέλος των λόγων Του, μας μιλά για την υπομονή. Χωρίς υπομονή, χωρίς πίστη, χωρίς αγώνα, δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος πνευματική στις καρδιές μας. Και για να καρποφορήσει ο λόγος του Θεού, όπως ο οποιοσδήποτε σπόρος, χρειάζεται χρόνος, φροντίδα, επιμέλεια, με μια λέξη υπομονή.

Γι’ αυτό και σήμερα, με αφορμή την παραβολή του Σπορέα, καλούμαστε όλοι μας να εξετάσουμε τα μύχια της καρδιάς μας και να δούμε, πρώτα απ’ όλα εάν πράγματι η καρδιά μας διαθέτει την αγαθή προαίρεση να ακούσει τον λόγο του Θεού, και στη συνέχεια αν έχουμε την διάθεση να αγωνιστούμε για να τον κάνουμε πράξη στη ζωή μας. Μέσα στο θόρυβο του κόσμου, συχνά ξεχνάμε να ακούσουμε και να σκεφτούμε τα διδάγματα του Ευαγγελίου. Πολλοί λίγοι από εμάς, δυστυχώς, παρόλο που λεγόμαστε χριστιανοί, αφιερώνουμε έστω ελάχιστο χρόνο για την ανάγνωση και τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Άλλοτε, πνιγμένοι από τις βιοτικές μέριμνες, βάζουμε σε τελευταία μοίρα τον Θεό και την πνευματική μας καλλιέργεια, και αναλώνουμε όλη τη ζωή μας σε εφήμερα και υλικά πράγματα. Άλλες φορές πάλι, ενώ θέλουμε να αγωνιστούμε, μας λείπει η υπομονή, και με τον πρώτο πειρασμό εγκαταλείπουμε κάθε προσπάθεια και μένουμε στάσιμοι και άγονοι πνευματικά.

 

Πώς λοιπόν μπορούμε να αντισταθούμε στον πειρασμό, που επιδιώκει να μας απομακρύνει και να μας αποξενώσει από τον Θεό; πώς θα κάνουμε την καρδιά μας «γη αγαθή»; με υπομονή. Με αγώνα. Με πίστη. Όποια κι αν είναι η πνευματική μας κατάσταση. Γιατί ακόμα και στην αγαθή γη παραμονεύει ο κίνδυνος να φυτρώσουν ζιζάνια που θα βλάψουν τις καρδιές μας

 

Αρκεί με υπομονή, κάθε μέρα από λίγο, να μελετάμε αφενός τον λόγο του Θεού, και να θέσουμε ως πρώτη προτεραιότητα στη ζωή μας την πνευματική μας πρόοδο. Αρκεί να φροντίζουμε, κάθε μέρα από λίγο, να ξεριζώνουμε από μέσα μας τους πονηρούς εκείνους λογισμούς, τις μέριμνες, τους πειρασμούς, που έρχονται να μάς αποπροσανατολίσουν από την πνευματική μας πορεία. Αρκεί να μην απελπιζόμαστε από τις πτώσεις και τα λάθη μας, ούτε από τις επιθέσεις του εχθρού. Αρκεί να έχουμε πίστη ότι στον καλό μας αγώνα έχουμε σύμμαχό μας τον Σωτήρα του κόσμου. Και τέλος, μέσα από τη μετοχή μας στη Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και την κοινωνία του σώματος και του αίματος του Θεανθρώπου Χριστού, ο οποίος προσφέρει τον εαυτό Του σε όλους μας, « εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον». Αμήν.                                                              

Le travail du Seigneur avait commencé dans un grand enthousiasme. On voyait que les malades étaient guéris, tous écoutaient avec joie cette parole : « Le Royaume de Dieu est proche ». Il semblait que, vraiment, le changement du monde et l’avènement du Royaume de Dieu étaient imminents ; que, finalement, la tristesse du Peuple de Dieu se changerait en joie. On était dans l’attente d’un messager de Dieu qui prendrait en main le gouvernail de l’histoire. Mais nous voyons ensuite que, oui, les malades étaient guéris, les démons expulsés, l’Évangile annoncé, mais, pour le reste, le monde demeurait comme il était. Rien ne changeait. Les Romains dominaient encore. La vie était difficile chaque jour, malgré ces signes, ces belles paroles. Et ainsi l’enthousiasme s’éteignait et à la fin, comme nous le savons du chapitre VI de Saint Jean, même les disciples abandonnèrent ce Prédicateur qui prêchait mais ne changeait pas le monde.

 

     Qu’est-ce que ce message ? Qu’apporte ce Prophète de Dieu ? C’est ce que finalement tous se demandaient. Le Seigneur parle du semeur qui sème dans le champ du monde. Et la semence semble être comme sa Parole, comme ces guérisons, une chose vraiment petite par rapport à la réalité historique et politique. Comme la semence est petite, négligeable, ainsi est la Parole.

 

     Cependant, nous dit la parabole, dans la semence l’avenir est présent, parce que la semence porte en elle le pain de demain, la vie de demain. La semence semble n’être presque rien, et pourtant la semence est la présence de l’avenir déjà présent aujourd’hui. Et ainsi, il nous dit par cette parabole : nous sommes dans le temps des semailles, la Parole de Dieu semble n’être qu’une parole, presque rien. Mais ayez courage, cette Parole porte en elle la vie ! Et elle porte du fruit ! La parabole dit aussi qu’une grande partie des semences ne porte pas de fruit parce qu’elle est tombée sur la route, sur le terrain rocailleux, etc. Mais la partie qui est tombée dans la bonne terre donne trente, soixante, cent pour un.

 

     Cela nous fait comprendre que nous devons être courageux même si la Parole de Dieu, le Royaume de Dieu, semblent sans importance historico-politique. A la fin, Jésus, le dimanche des Rameaux, a comme résumé tous ces enseignements sur la semence de la Parole : si le grain de blé ne tombe pas en terre et ne meurt pas, il demeure seul ; s’il tombe en terre et s’il meurt, il porte beaucoup de fruit. Et il nous a fait ainsi comprendre qu’il est lui-même le grain de blé qui tombe en terre et qui meurt. Lors de la crucifixion, tout semble raté, mais c’est ainsi, en tombant en terre, en mourant, lors du Chemin de Croix, qu’il porte du fruit en tout temps, pour tous les temps…

 

     … Il me semble que dans l’histoire de l’Église, sous des formes diverses, toujours existent ces questions qui nous tourmentent réellement : que faire ? Les gens semblent n’avoir pas besoin de nous, tout ce que nous faisons semble inutile. Mais nous apprenons de la Parole du Seigneur que seule cette semence transforme toujours à nouveau la terre et l’ouvre à la vraie vie. Amen.

 

                π. Μ.Σ.

 

Tag(s) : #Culte Orthodoxe - Ορθόδοξη Λειτουργία

Partager cet article

Repost 0